Zalążkiem miasta była osada pomorskich Słowian istniejąca tutaj od niepamiętnych czasów. W XII w. Łobez byt grodem. Pierwsze źródła pisane pochodzą z 1271 r. Dokumenty wymieniają rycerza Wolfa Borko jako pana na Łobzie - "dominus de Lobis". Przybył on kilka lat wcześniej z okolic Kołobrzegu, gdzie był kasztelanem. Dzieje Łobza nierozerwalnie łączą się z historią rodziny Borków, którzy byli właścicielami miasta i okolic.
Łobez należy do grupy miejscowości, które najwcześniej na Pomorzu Zachodnim otrzymały prawa miejskie. W dokumencie z 1295 r. występuje już jako miasto. Od 1348 r. był zarządzany według prawa lubeckiego Łobzianie wybierali spośród siebie burmistrza, radę miejską oraz sędziów Korzystali z prawa połowu ryb, polowania, wyrębu drzewa. Miasto miało swój herb, swoją pieczęć i skarbiec.
Z rodu Borków wywodzi się znana z urody Sydonia, której historia szybko obrosła legendą. Mimo że oczarowała księcia z Wołogoszczy Ludwika, do małżeństwa nie doszło z powodu intryg dworskich. Posądzona o czary, które jakoby miała rzucić na władców Pomorza Zachodniego, została w wieku ponad 70 lat poddana torturom i spalona na stosie w 1620 r. w Szczecinie.
Punktem centralnym Łobza był rynek w kształcie czworoboku, pośrodku którego stał ratusz. Od rynku biegły w cztery strony główne ulice. Miasto otoczone było murem obronnym, który stał do XVIII w. Wchodziło się przez dwie bramy. W pobliżu rynku wzniesiono drewniany kościół, który w XV w. został zastąpiony budowlą z kamienia i cegły.
W celu utrwalania i umacniania władzy nad położonymi okolicznie ziemiami Borkowie już w XIII w wybudowali zamek. Zniszczony przez pożar z 1670 r.. nie został odbudowany. Resztki rozebrano w 1832 r.
Dla Łobzian szczególnie dotkliwe były wojny. Miasto było kilkakrotnie zajmowane przez obce wojska, grabione i niszczone. Ponadto dotknęło je kilka groźnych pożarów, które niszczyły zabudowania. W 1637 r. ogień zniszczył piękny ratusz miejski, kościół gotycki i wiele domów Przez miasto przeszło także kilka epidemii, które dziesiątkowały ludność. W 1648 r. na mocy pokoju westfalskiego zlikwidowano samodzielne Księstwo Zachodniopomorskie i Łobez przeszedł pod panowanie Brandenburgii.
Łobez stanowił ośrodek usługowy dla najbliższego otoczenia w zakresie rolnictwa, handlu i rzemiosła Te funkcje pozostały w zasadzie do czasów współczesnych. Uzupełnione zostały przez powstanie kilku zakładów przemysłowych - głównie opartych na lokalnych surowcach - takich jak krochmalnia, młyn, mleczarnia, gorzelnia, cegielnia.
 |  |  |
| Borcko II (1282) | Faksymile pieczęci rodu Borcków | Herb miasta do 1945 r. |
Podczas II wojny światowej całe centrum miasta legło w gruzach - zniszczeniu uległy domy mieszkalne, zakłady rzemieślnicze, stacja kolejowa oraz kościół i ratusz. 3 marca 1945 r. miasto zostało zdobyte przez I Armię Pancerną Frontu Białoruskiego. Ziemia Łobeska została zasiedlona mieszkańcami z różnych stron przedwojennej Polski.
Łobez pełni funkcję miasta powiatowego. W obrębie powiatu łobeskiego znajdują się gminy: Łobez, Dobra, Radowo Małe, Resko, Węgorzyno.
 |  |
| Rynek w latach trzydziestych i obecnie | |
